moeder-stiefmoeder
Complexe morele problemen in het stiefgezin
13 juni 2016
Keuzevak Samengestelde Gezinnen voor studenten Pedagogiek
7 februari 2018
Show all

Die andere vrouw…pffff, ik wou dat ze niet bestond!

Door Corrie Haverkort

‘The other woman’ zingt Anne Sofie von Otter met haar prachtige stem. Die andere vrouw met gelakte nagels en krulspelden in haar haar. Wachtend op haar minnaar met de vraag waar hij deze kerst zal zijn. De angst van de ene, het verlangen van de andere vrouw.

Die andere vrouw…pffff, ik wou dat ze niet bestond! Welke moeder of stiefmoeder heeft dit nooit gedacht, gefluisterd of eruit geschreeuwd?

Op een bepaalde dag zit de nieuwe minnaar bij zijn nieuwe liefde met haar kinderen. En met zijn kinderen. En denkt de nieuwe vrouw misschien even, heel even, aan die andere vrouw die nu alleen is met kerst. “Eigen schuld, had ze maar niet zo’n naar mens moeten zijn voor hem, geen wonder dat hij haar heeft verlaten”.

Of:
Ik werd verliefd op die gescheiden man en nam mijn taak als stiefmoeder. Dat die andere vrouw er bij het minste of geringste ook zou zijn, heb ik me nooit gerealiseerd. Bij iedere verjaardag, bij ieder feest. En iedere week als de kinderen wisselen. Het voelt soms alsof ze aan tafel zit zonder dat ze er in werkelijkheid is”.

Onzichtbaar, zonder taal, in gebaren, in een opgetrokken wenkbrauw, een gefronste blik. Er speelt zich een wereld af tussen moeders en stiefmoeders. Het hoognodige wordt gecommuniceerd, gespannen: ‘hier is de tas, de knuffel zit erin’. Op de stoep, vanuit de auto of kort even, heel even in de woonkamer. De sfeer is te snijden. Wie neemt het woord?

Hij? Of zij en zij? En zegt ‘hij’ genoeg? Of gaan zij en zij de strijd aan?

Dertien jaar geleden woonde 5% van de scheidingskinderen in een co-oudergezin, nu is dat aantal al 27 %. Stiefmoeder is lang niet altijd meer een parttime stiefmoeder die eens in de twee weken pannenkoeken bakt. Ze wordt meer en meer een opvoedster voor de helft van de tijd. Dit is een grote verandering! En uit onderzoek van Spruijt[1][1]  blijkt een intrigerend feit namelijk: de co-oudersituatie waarbij moeder in het ene gezin geen partner heeft en vader in het andere gezin met een nieuwe vriendin samenwoont, scoort het minst goed.

Moeder en stiefmoeder zijn kritisch en willen elkaar bijsturen. De kinderen moeten hun aandacht over twee moeders verdelen en krijgen daardoor eerder loyaliteitsconflicten en depressieve gevoelens. Vaders en stiefvaders doen veel minder appèl op elkaar en op de kinderen.

Het onderzoek van Spruijt is duidelijk en laat harde feiten zien: moeders en stiefmoeders hebben het ‘t moeilijkst met elkaar. Maar het houdt me bezig of er niet nog meer redenen zijn waarom het voor de meeste vrouwen in een nieuw gezin complexer is dan voor mannen. Ligt dat werkelijk helemaal aan de vrouwen zelf? Doen vrouwen ingewikkeld en zijn mannen zoveel gemakkelijker, zoals Ed Spruijt overtuigend stelt? Of zijn vrouwen juist genuanceerder en meer betrokken, waardoor zij meer waarnemen en dus ook tegen meer aspecten aanlopen zoals mijn weerwoord luidde? Zou het stiefmoeders en moeders niet gemakkelijker gemaakt moeten worden? En welke rol speelt de vader hierin? En wat hebben vaders nodig om dit goed te ondersteunen?

Wordt vervolgd vanuit het perspectief van de moeder.

In september en november vinden er inspiratiedagen plaats voor moeders en stiefmoeders.
Klik hier voor meer informatie.

[1][1] Handboek scheiden en de kinderen, Ed Spruijt en Helga Kormos, Bohn Stafleu van Loghum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *