Met z’n allen op vakantie…. of toch apart? | Popelier Opleiding en Begeleiding
Created by Freepik
Kerst: Hoe verdelen we de kinderen?
12 december 2018
Show all

Met z’n allen op vakantie…. of toch apart?

Vakantie met je stiefgezin

door: Corrie Haverkort

Er zijn twee momenten in het jaar dat ouders en stiefouders opzien tegen de periode die eraan komt. Een periode die feestelijk zou moeten zijn maar die tegelijkertijd ieder jaar weer opnieuw voor problemen kan zorgen. Onrust. Onzekerheid. Dat zijn de kerst- en de zomervakantie.

En er zijn ook altijd twee momenten in het jaar dat ouders en stiefouders ondersteuning vragen, hulp of advies. En dat is ná de kerstvakantie en ná de zomervakantie.

Daarom deze zomerblog. Over de vakantie die voor de deur staat. Die misschien al georganiseerd is. Of nog niet…..
De vragen die ouders en stiefouders zich stellen als de vakantie gepland wordt is: wie gaan er mee? Wanneer gaan we? Of beter: wanneer kunnen we? Hoe overleggen we dit met de ex-partners: zijn ex, haar ex? Die op hun beurt weer met hun nieuwe partners en hun ex-partners moeten overleggen.

vakantie met je stiefgezin samen of toch apartEr zijn ouders die:
• al ver voor de vakantie aangeven wanneer ze weg gaan met alle kinderen.
• alles op hun beloop laten en wel zien wanneer de kinderen mee kunnen.
• in goed overleg om het jaar de eerste keus mogen maken.
• elkaar de tent uitvechten.

Maar, eindelijk gaat het merendeel van de stiefgezinnen op pad. Met goede zin. Met grote inzet. Of met angst en beven:
• Zullen de kinderen het onderling met elkaar kunnen vinden?
• Zal hij wel tijd hebben voor haar nu zijn aandacht zo uitgaat naar zijn kleintjes?
• Zal zij wel tijd hebben voor hem nu het juist op de camping zwaarder is dan thuis?

Vorig jaar hoorde ik een boeiend gesprek uit de tent naast de onze. Natuurlijk had ik niet moeten luisteren, maar de buurtjes spraken nogal luid …

Hij: “Ik kan er niets aan doen dat Lianneke de hele tijd bij mij op schoot wil. Ik heb haar nu eindelijk drie weken voor mij alleen.”
Zij: “Dat is het probleem niet. Maar dat ze mij alleen maar negeert en daarbij ook nog eens het hele gezin tiranniseert met haar dwingende gedrag, dat klopt toch niet?”
Hij: “Het hele jaar doe ik wat jij graag wilt en wat goed is voor jouw twee kids. Nu is het gewoon een keer andersom.”
Zij: “Dit is toch echt belachelijk, wat je nu zegt. Wij passen ons juist heel erg aan, aan jou. Aan jouw werktijden. Aan jouw wens om stilte in huis. Het draait altijd om jou.”
Stilte. Rits open, rits dicht, wegstappende voeten.

Half uur later:
Zij: “Ik wil dit niet langer zo. Ik loop op mijn tenen. Al jaren. Of jij zorgt ervoor dat Lianne zich aanpast. Of ik ben weg met mijn kinderen. Dan zoek je het maar alleen uit. Ik kan echt niet meer. Ik dacht dat het fijn zou zijn hier op deze camping. Maar deze vakantie is een crime.” Gehuil.

Half uur later.
Hij: “Ik wil niet dat je weggaat. Ik hou van je. Maar ik weet gewoon niet goed hoe ik met Lianne om moet gaan. Ze is tien. Maar soms lijkt ze wel een kind van zeven. Ze laat me geen moment uit het oog. Dat is voor mij ook niet gemakkelijk. En het doet mij ook zeer dat ze jou zo negeert.”

De volgende dagen zag ik het stel nog verschillende keren. Opvallend was dat moeder regelmatig alleen met haar twee kinderen op stap ging. En vader alleen met zijn dochter. En… dat ze aan het eind van de dag elkaar leuke verhalen vertelden.

Je begrijpt dat ik het niet kon laten om een gesprek aan te gaan met de buurtjes. Ik vertelde hen dat ik ook een samengesteld gezin heb. Ik vroeg hen wat hun geheim was voor hun vakantie, die er zo gezellig uitzag. (Nee, ik heb niet verteld dat ik hun conflict had gehoord). Ze keken elkaar aan en lachten en vertelden van de beginstrubbelingen en van hun oplossing.

Zij: “Ik voelde dat ik er behoefte aan had om niet iedere dag alles met elkaar te moeten doen.”
Hij: “Ik durfde eigenlijk niet voor te stellen dat ik graag wat meer alleen met mijn dochter wilde zijn.”
Zij: “Toen ik voorstelde om enkele dagen apart iets te doen viel dit in goede aarde.”

Zonder dat deze (stief-)ouders het wisten hadden ze een tip van de Amerikaanse ontwikkelingspsycholoog Neufeld toegepast. Neufeld spreekt en schrijft veel over hechting. Ook als het gaat over scheidingskinderen. “Kinderen die een scheiding hebben meegemaakt, kunnen de scheiding van hun ouders ervaren als een afwijzing naar henzelf. De pijn van afwijzing is altijd heftig en kan een omkering van de hechtingsinstincten oproepen.”

Als de stiefmoeder in de ogen van het kind bijvoorbeeld de oorzaak is van de scheiding, zal het deze vrouw sterk afwijzen. Negeren is dan een probaat middel. Zonder dat het kind zich dit bewust is. Met de vader wil het juist een extra band opbouwen, uit angst hem nog meer te verliezen. Ze zal hem claimen. Ook dit gaat niet opzettelijk. Pas wanneer het kind het vertrouwen heeft dat de eigen ouder er echt voor hem of haar is, is er ruimte om goed om te gaan met de anderen in het samengestelde gezin.

Kinderen moeten kunnen rusten vanuit hechting met hun ouders. Stiefouders die dit begrijpen hebben opeens veel meer ruimte voor hun stiefjes.

Fijne vakantie nog, zei ik.
Gaat goed komen, zeiden beiden bijna tegelijk.

Wil je meer lezen over de achtergrond van bepaald gedrag van kinderen in een samengesteld gezin? Of van ouders en stiefouders?
In het boek Van woede naar redelijkheid lees je alles over emoties en conflicten in het samengestelde gezin.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *